Wandelen zonder route
Rouw zet zich vast in onze schouders, onze adem en onze borstkas. Waarom naast elkaar wandelen in de natuur het lichaam helpt om weer te stromen.
Rouwen doen we niet alleen met ons hoofd; ons hele lichaam rouwt mee. Veel mensen die bij mij in Noordbroek komen, vertellen eerst over hun lijf: een constante vermoeidheid die niet weggaat met slapen, een hoge ademhaling of het gevoel alsof ze door zwaar zand lopen.
Waarom naast elkaar lopen anders voelt
Wanneer je buiten wandelt, kijk je allebei dezelfde kant op. Je hoeft elkaar niet voortdurend aan te kijken terwijl je zoekt naar woorden voor iets wat bijna onuitsprekelijk is. De cadans van je voetstappen brengt vanzelf een rustige beweging op gang in je ademhaling en je gedachten.
“Je hoeft niet te weten waar je uitkomt, om een eerste stap te zetten.”
Zintuigen als anker in het hier en nu
De wind over het Hondshalstermeer, het kraken van een houten vlonderpad, de aanraking van een koele riviersteen in je jaszak: de natuur brengt je zachtjes terug uit het piekeren naar het huidige moment.
Warme groet, Astrid Huizing
Verder lezen in alle rust
Alle verhalen →Ruimte maken voor de stilte
Waarom we na een verlies vaak geneigd zijn om onze dagen vol te plannen, en wat er gebeurt als we voorzichtig durven stil te vallen tussen de bomen.
Herinneringen die met je meereizen
Afscheid nemen betekent niet dat de band stopt. Over het verweven van wie of wat je mist in het weefsel van je dagelijks leven.