Ruimte maken voor de stilte
Waarom we na een verlies vaak geneigd zijn om onze dagen vol te plannen, en wat er gebeurt als we voorzichtig durven stil te vallen tussen de bomen.
Wanneer de wereld om je heen na een paar weken weer overgaat tot de orde van de dag, ontstaat er vaak een vreemde tweestrijd. Buiten klinkt het verkeer, de agenda vult zich, en mensen vragen vriendelijk of je je draai alweer een beetje vindt. Maar vanbinnen is het stil — of juist oorverdovend vol.
De neiging om door te lopen
In onze cultuur hebben we geleerd om met ongemak om te gaan door in beweging te komen. We ruimen op, regelen praktische zaken en houden onszelf bezig. Dat helpt om overeind te blijven in de eerste weken, maar vroeg of laat klopt het gemis aan op het moment dat je ’s avonds de sleutel in het slot steekt of ’s ochtends wakker wordt voordat de wekker gaat.
“Stilte in de natuur vraagt niets van je. De bomen verwachten geen antwoord.”
Wat het bos voor je draagt
Tijdens wandelingen in het Noordbroeksterbos merk ik hoe snel de schouders van mensen zakken zodra het asfalt overgaat in zacht mos en dennennaalden. In een kamer tegenover elkaar kan een stilte soms zwaar aanvoelen. Buiten, terwijl we naast elkaar lopen en kijken naar het licht dat door de varens valt, is stilte geen leegte meer, maar een zachte deken.
Een klein moment in jouw dag
Ruimte maken voor de stilte hoeft niet groots te zijn. Het kan beginnen bij vijf minuten met een warme kop thee bij het raam, zonder telefoon, zonder oordeel over wat je op dat moment wel of niet voelt. Alleen maar opmerken: zo is het vandaag.
Warme groet, Astrid Huizing
Verder lezen in alle rust
Alle verhalen →Herinneringen die met je meereizen
Afscheid nemen betekent niet dat de band stopt. Over het verweven van wie of wat je mist in het weefsel van je dagelijks leven.
Verder leven is niet vergeten
De eerste keer dat je weer onbedaarlijk lacht of ergens naar uitkijkt, kan voelen als verraad. Hoe verdriet en levenslust naast elkaar mogen bestaan.