Herinneringen die met je meereizen
Afscheid nemen betekent niet dat de band stopt. Over het verweven van wie of wat je mist in het weefsel van je dagelijks leven.
Vroeger werd er over rouw vaak gesproken in termen van "loslaten" en "een plekje geven". Alsof liefde en verbondenheid iets zijn dat je na verloop van tijd in een lade legt en netjes sluit. In mijn praktijk in Noordbroek hoor ik bijna dagelijks hoe pijnlijk die woorden kunnen voelen.
Anders vasthouden in plaats van loslaten
Je laat iemand die je liefhebt niet los. Wat verandert is de vorm waarin diegene aanwezig is. Waar je eerst elkaars stem hoorde aan de keukentafel, spreek je nu misschien in gedachten met elkaar tijdens een wandeling langs het water, of herken je een gebaar van de ander in je eigen handen.
“Rouw is de achterkant van liefde; zolang er liefde is, reist de herinnering met je mee.”
De onverwachte aanraking van een zintuig
Soms zit een herinnering niet in een groot verhaal, maar in de geur van regen op verweerd eikenhout, een bepaald liedje op de radio of de smaak van de eerste herfstappel. Die momenten kunnen je plotseling overvallen. Door ze niet weg te duwen maar even rustig in te ademen, worden het kleine ankerpunten van verbondenheid.
Een levende plek geven
Samen zoeken we in de begeleiding vaak naar manieren waarop wat je mist niet verstart tot iets uit het verleden, maar zachtjes mee mag bewegen naar de toekomst.
Warme groet, Astrid Huizing
Verder lezen in alle rust
Alle verhalen →Ruimte maken voor de stilte
Waarom we na een verlies vaak geneigd zijn om onze dagen vol te plannen, en wat er gebeurt als we voorzichtig durven stil te vallen tussen de bomen.
Verder leven is niet vergeten
De eerste keer dat je weer onbedaarlijk lacht of ergens naar uitkijkt, kan voelen als verraad. Hoe verdriet en levenslust naast elkaar mogen bestaan.