Verder leven is niet vergeten
De eerste keer dat je weer onbedaarlijk lacht of ergens naar uitkijkt, kan voelen als verraad. Hoe verdriet en levenslust naast elkaar mogen bestaan.
Het gebeurt vaak onverwacht: je staat in de tuin, voelt de eerste voorjaarszon op je gezicht of hoort een opmerking van een vriend, en ineens merk je dat je lacht. Een seconde later slaat de schrik om je hart. Mag dit wel? Betekent dit dat ik minder rouw?
Twee sporen naast elkaar
Mensen die rouwen bewegen voortdurend tussen twee werelden. Aan de ene kant is er het spoor van het verlies: het gemis, de tranen, het terugkijken naar wat er niet meer is. Aan de andere kant is er het spoor van het herstel: de boodschappen doen, een wandeling maken, weer even genieten van een kop thee. Beide sporen horen bij een gezond rouwproces.
“Ademhalen na een zware storm betekent niet dat je de storm bent vergeten.”
Toestemming om te rusten van het verdriet
Ons lichaam en ons zenuwstelsel kunnen niet onafgebroken in diepe rouw verblijven. Momenten van lichtheid zijn geen teken van onverschilligheid; het zijn de ademhalingen waardoor je het gemis op andere dagen weer kunt dragen.
Zachtheid voor jezelf
Wanneer je merkt dat er voorzichtig weer ruimte ontstaat voor nieuwe plannen of nieuwsgierigheid, wees dan mild. Je laat niets of niemand achter wanneer je weer een stap naar voren zet.
Warme groet, Astrid Huizing
Verder lezen in alle rust
Alle verhalen →Ruimte maken voor de stilte
Waarom we na een verlies vaak geneigd zijn om onze dagen vol te plannen, en wat er gebeurt als we voorzichtig durven stil te vallen tussen de bomen.
Herinneringen die met je meereizen
Afscheid nemen betekent niet dat de band stopt. Over het verweven van wie of wat je mist in het weefsel van je dagelijks leven.