Licht door de bomen
Over levend verlies en onzichtbare rouw: wanneer er niemand is overleden, maar je leven door ziekte, zorg of verandering wél ingrijpend is stilgevallen.
Niet elk verlies begint met een uitvaart. Veel mensen dragen een rouw met zich mee die voor de buitenwereld nauwelijks zichtbaar is: het verlies van je eigen gezondheid, het zorgen voor een partner die langzaam verandert, of het afscheid moeten nemen van een diepgekoesterde levensdroom.
Waarom onzichtbare rouw zo eenzaam kan maken
Wanneer er geen duidelijk gemarkeerd begin- of eindpunt is, blijft de erkenning vanuit de omgeving vaak uit. Je hoort goedbedoelde opmerkingen als "gelukkig heb je elkaar nog" of "je ziet er toch goed uit?". Ondertussen neem je in stilte afscheid van wie je was of hoe je dacht dat je toekomst eruit zou zien.
“Ook verlies waar geen bloemen voor worden bezorgd, verdient een plek waar het bij naam genoemd mag worden.”
Erkenning als eerste ademruimte
Zodra je aan jezelf mag toegeven dat wat je voelt werkelijk rouw is, valt er een enorme last van je schouders. Je stelt jezelf niet langer aan; je reageert heel menselijk op een ingrijpend verlies.
Warme groet, Astrid Huizing
Verder lezen in alle rust
Alle verhalen →Ruimte maken voor de stilte
Waarom we na een verlies vaak geneigd zijn om onze dagen vol te plannen, en wat er gebeurt als we voorzichtig durven stil te vallen tussen de bomen.
Herinneringen die met je meereizen
Afscheid nemen betekent niet dat de band stopt. Over het verweven van wie of wat je mist in het weefsel van je dagelijks leven.